En dan dit in je woonwijk

Kom ik dindag middag de wijk in rijden en besef dat er zoveel politie en mensen op straat zijn. Verder geen aandacht aan besteed. We moesten 's avonds nog weg en nog steeds die politie op straat. Je denk bij je zelf: "Het zal wel." Kom ik woensdag thuis zegt mijn vrouw dat er iemand gedood is een vrouw. Vandaar de drukte op straat. Hier is het kranten artiekel en het was gister ook te zien op rtv nh: Vrouw gedood door man Van onze verslaggever Gerard Baas Heemskerk... Bij een familiedrama in het Heemskerkse deel van de nieuwbouwwijk Broekpolder is een 39-jarige vrouw om het leven gebracht door haar man. De dader, een 48-jarige Heemskerker, gaf zichzelf gistermiddag aan bij de politie. Het uit Vietnam afkomstige echtpaar had twee zoons van 3 en 5 jaar. De jongetjes zijn ongedeerd en worden elders opgevangen. Over de manier waarop de vrouw is gedood laat de politie zich niet uit, noch over een eventueel motief. Volgens onbevestigde bronnen is de vrouw dinsdagavond gedood. Het paar trok in januari van dit jaar in het nieuwbouwhuis in de zijstraat van de Waddenlaan. Daar stonden zij bekend als vriendelijke, aardige mensen. Hun straatgenoten reageren dan ook geschokt. ,,Dat zoiets in jouw straatje kan gebeuren. Heel bizar. Het komt nu wel erg dichtbij'', zegt een man die niet met zijn naam in de krant wil. ,,Het zijn heel lieve mensen. Vooral zij. Hem heb ik wel eens aangeschoten gezien, maar dat ben ik zelf ook wel eens.'' Een andere straatgenoot, ook anoniem, heeft meer met het stel te maken. ,,Zij had zelf nog een dochter, van twaalf jaar, die woonde in Vietnam en zij was bezig om die naar Nederland te halen. Dat dat moeilijk ging, vond ze heel erg. En zij miste haar familie. Ik vond haar een lieve vrouw. Af en toe bracht zij ons eten. Loempia's en zoete rijst.'' De man werkt als metaalwerker. ,,Een paar jaar geleden had hij nog een eigen zaak, maar die is failliet gegaan. Ik vond hem vriendelijk en heel behulpzaam. Als je gereedschap wilde lenen, mocht dat altijd. Dat dit is gebeurd, is onbegrijpelijk. Ik ben heel erg geschrokken.'' De omgekomen vrouw, Mai, woonde al tien jaar in Nederland en haar man nog langer. Beiden spraken gebrekkig Nederlands, zeggen alle buurtgenoten die met hen te maken hadden. Door de glazen deur van het bewuste huis zijn de kleine fietsen van de jongetjes te zien. ,,Kijk dan'', zegt een buurvrouw, ,,daar breekt je hart toch van? Ik zag haar altijd met die jochies op weg naar de speelplaats. Zij op haar fiets en die kleintjes achter haar aan. Dat ik dat nooit meer zal zien, vind ik onbegrijpelijk.''