Manokwari. De plaats waar mijn vrouw is geboren en opgegroeid. We zijn er met de boot naar toe gegaan. Van Sorong naar Manokwari is dat 12 uur varen
Een blik vanaf de boot. Met ons mee gaan de schoonzus van ons en een tante. Gezellig. Ik zie er echt naar uit om Manokwari weer te zien. Lekker op weg dus. Gelukkig is de bootreis rustig verlopen, zonder al te veel deining. Wat wel zo was dat dit de smerigste boot is die ze hebben. Dus zijn we drie keer van hut veranderd voordat er een was die geen last had van kakerlakken, vieze lakens, haren...
Tegen de ochtend werd ik gewekt en voelde me erg beroerd. Iedereen ging het dek op, kijken naar de ochtend en het binnen varen in de haven van Manokwari. Ik niet met mijn stomme kop. Ben in bed blijven liggen. Nadat we aangemeerd waren, komen de kruiers aan boord om je bagage mee te nemen. Dit werd in drie keer gedaan. Bij de laatste run ging ik mee. Ik wist wat me te wachten stond maar dit was complete choas. Ik wurmde me achter mijn koffers aan de trap af. Maar wat komt er nu omhoog? Een motor van de militairen? En al die mensen dan op deze smalle trap? Goed die zijn niet zo groot, maar ik als Europeaan? Dat wordt zeuren. Ja hoor, half over de leuning handend, langs de motor naar beneden. En de officier kijk me nog nijdig na. Goed waar is iedereen? A daar en mijn misselijkheid is ook weg door de vrisse lucht. Nu naar het huis waar we deze vijf dagen zullen verblijven. Even douchen wat eten en dan naar het strand.
Aan gekomen bij ons verblijf, blijken we zo hoog te zitten dat je een prachtig uitzicht heb over Manokwari en de haven. Nu onze koffers op de plaats zetten en douchen en naar het strand,heerlijk Nikki vliegt het zand in met schep en ik kijk uit om even te zwemmen. Eerst maar met Nikki spelen. Uiteraard is hier ook veel familie te vinden dus gaan we op bezoek. Een oom en tante hadden niet verwacht dat we zouden komen. Dus waren zij aangenaam verrast. Zo ook Pammy, nichtje van Lenny. Dat hebben we geweten. Was mijn been niet rood door de zon ( lang leven factor 20 ) nu wel door de hand van Pam... Omdat er nog veel bij me op komt hou ik het hier bij en komt er een Manokwari(b)
Manokwari. De plaats waar mijn vrouw is geboren en opgegroeid. We zijn er met de boot naar toe gegaan. Van Sorong naar Manokwari is dat 12 uur varen
Een blik vanaf de boot. Met ons mee gaan de schoonzus van ons en een tante. Gezellig. Ik zie er echt naar uit om Manokwari weer te zien. Lekker op weg dus. Gelukkig is de bootreis rustig verlopen, zonder al te veel deining. Wat wel zo was dat dit de smerigste boot is die ze hebben. Dus zijn we drie keer van hut veranderd voordat er een was die geen last had van kakerlakken, vieze lakens, haren...
Tegen de ochtend werd ik gewekt en voelde me erg beroerd. Iedereen ging het dek op, kijken naar de ochtend en het binnen varen in de haven van Manokwari. Ik niet met mijn stomme kop. Ben in bed blijven liggen. Nadat we aangemeerd waren, komen de kruiers aan boord om je bagage mee te nemen. Dit werd in drie keer gedaan. Bij de laatste run ging ik mee. Ik wist wat me te wachten stond maar dit was complete choas. Ik wurmde me achter mijn koffers aan de trap af. Maar wat komt er nu omhoog? Een motor van de militairen? En al die mensen dan op deze smalle trap? Goed die zijn niet zo groot, maar ik als Europeaan? Dat wordt zeuren. Ja hoor, half over de leuning handend, langs de motor naar beneden. En de officier kijk me nog nijdig na. Goed waar is iedereen? A daar en mijn misselijkheid is ook weg door de vrisse lucht. Nu naar het huis waar we deze vijf dagen zullen verblijven. Even douchen wat eten en dan naar het strand.
Aan gekomen bij ons verblijf, blijken we zo hoog te zitten dat je een prachtig uitzicht heb over Manokwari en de haven. Nu onze koffers op de plaats zetten en douchen en naar het strand,heerlijk Nikki vliegt het zand in met schep en ik kijk uit om even te zwemmen. Eerst maar met Nikki spelen. Uiteraard is hier ook veel familie te vinden dus gaan we op bezoek. Een oom en tante hadden niet verwacht dat we zouden komen. Dus waren zij aangenaam verrast. Zo ook Pammy, nichtje van Lenny. Dat hebben we geweten. Was mijn been niet rood door de zon ( lang leven factor 20 ) nu wel door de hand van Pam... Omdat er nog veel bij me op komt hou ik het hier bij en komt er een Manokwari(b)
